Thomastik JS112

Mam gitarę. Gitara ma problem – struny G i D wzbudzają w niej jakieś dziwne wibracje – struny nie brzmią, a w gitarze coś brzęczy. Przewinąłem przez nią wiele metrów strun – cienkie, grube, brązy, fosforo-brązy, chromy (gitara to Epiphone 1966 Century Inspired, więc struny do akustyka zupełnie jej nie szkodzą). Ale to nie pomagało. ...i tak przyszła pora na te dwunastki. Nieprzyzwoicie drogie :P z nieprzyzwoicie złotymi strunami wiolinowymi. Końcówki w czerwonym oplocie. W mojej nieszczęśliwej gitarze nie wzbudzają tego cholernego brzęczenia (grubości tych strun są nietypowe). Więcej. Bardzo przyjemnie brzmią ze wzmacniaczem i bardzo przyjemnie brzmią bez wzmacniacza. Przyjemnie i z takim fajnym charakterkiem. Lubię to jak czuć je pod palcami. Gdy się gra grubą kostką Dunlop z serii Jazz, to brzmią jeszcze lepiej. Mam więc podstawy przypuszczać, że na gitarze z drewnianym topem brzmią obłędnie :)

Struny odznaczające się bardzo wysoką jakością wykonania. Komplet nie należy może do najtańszych, ale jego cena w pełni odzwierciedla brzmienie. Struny cechują się długim sustainem i bardzo przyjemnym brzmieniem. Bardzo podatne na artykulację, wiernie oddają każdą zagrywkę, bez utraty dynamiki. Są bardzo wytrzymałe i komfortowe w użytkowaniu. Godne polecenia dla fanów jazzu.